Historycznie olej z wątroby rekina był stosowany przez rybaków w Skandynawii,  na Morzu Karaibskim,  Japonii czy Hiszpanii na wzmocnienie ciała oraz na infekcje związane z górnymi drogami oddechowymi.

Natomiast, pierwszy dokument opisujący takie działania oleju z wątroby rekina powstał w roku 1762, kiedy to został sprzedany norweskim aptekom na problemy z trawieniem oraz narządami układu oddechowego.  W owym dokumencie jest również wspomniane zastosowanie oleju w tradycyjnej medycynie zwanej „Honzukomuko“ w Chinach.

Jego efekty są też  wspomniane w islandzkim podręczniku medycyny z roku 1830, gdzie był rekomendowany na zmęczenie lub brak energii.

W 1922 Tsujimoto i Toyama odkryli w organizmie rekinów etery lipidowe- alkiloglicerole. Następnie, w 1930 roku Sir Robert Robinsson, laureat nagrody Nobla, dokonał syntezy tej substancji. W 1958 Dr. Astrid Brohult odkryła, że alkiloglicerole leczą białaczkę (czytaj więcej).

W 1962 Hallgren i Larson zbadali zawartość AKG w różnych tkankach zwierząt i odkryli, że najwięcej tej substancji znajduje się w wątrobie rekinów.

Obecnie olej z wątroby rekina ma wiele zastosowań:  jest on stosowany pomocniczo w stanach obniżonej odporności na zakażania bakteryjne i wirusowe; w ostrych i przewlekłych chorobach infekcyjnych; profilaktycznie w okresie podwyższonej zachorowalności na grypę i inne choroby infekcyjne oraz po uprzedniej decyzji lekarza prowadzącego pomocniczo w czasie radioterapii i chemioterapii choroby nowotworowej.